وحدت بین شیعه و سنی

فارسی · مدیریت عقیده

بسم الله الرحمن الرحیم.
الحمدلله وحده و الصلوة و السلام علي من لا نبي بعده؛ اما بعد:
بر کسی اهمیت والای وحدت و ثمرات آن پوشیده نیست، و پروردگار حکیم در آیات بسیاری این موضوع را به تعابیر مختلف خاطرنشان کرده است. اما امروزه در هیاهوی بیداری اسلامی، بسیاری این شعار را سر می دهند در حالیکه خود بیگانه ترین عنصر وحدت و چه بسا عامل اصلی تفرقه باشند!
نظام ولایت فقیه که با حکم آتش و خون تخت حاکمیتش را تثبیت کرده است، با علم کردن لوای وحدت، به میان صفوف امت اسلامی رخنه کرده و از رهبریت و سردمداری جهان اسلام سخن می راند!
سردادن شعار وحدت از جانب نظامی که عملا با اعتقادات و افعالش در جهت خلاف امت اسلام سیر می کند طبلی توخالی است اما می تواند اهداف و مصالح بسیاری را برای رژیم جلب کند. او با این دسیسه قصد دارد: دنیای اسلام و خارج از اسلام را متقاعد کند که نظام شیعی مدار، قطبی قدرتمند، و بال دیگر امت اسلامی به شمار می رود و بدون آن امت اسلام حیاتی ندارد.
حقیقت این است فرقه ای شاذ و تمامیت خواه با ساختن انواع بدعت ها در دین مبین، تیشه به ریشه آن زده است. چگونه کسانی که در کتب و متون مراجع و رهبانشان، به تکفیر جمیع امت - منهای شیعه اثنی عشری- مبادرت شده و تاکنون نیز در مجامع حوزوی تدریس و تعليم می شود به وحدت و انسجام روی می آورند؟ کسانی که حتی در آشکارترین شعایر دینی – چون اعیاد فطر و قربان- ساز مخالف می زنند با چه جسارتی فریاد " اتحدوا ...اتحدوا" سر می دهند؟ "اذا لم تستحیی فاصنع ما شئت"
اما طرح این شعار در سطح داخلی ایران تحت عنوان هفته وحدت، چنان بی محتواست که جز عنوان آن، در سطح دنیای واقع نمودی ندارد. دشمنی و ستیز این جماعت دیکتاتور با اهل سنت ایران، از همان بدو انقلاب به صورت دستگیری، اعدام و تبعید فعالان و علمای اهل سنت سلسله‌وار تا به امروز - که 31 سال از انقلاب 57 می گذرد- مدام سیر صعودی داشته است و حتی حاضر به پذیرش موجودیت اهل سنت و جماعت نبوده و پیوسته با عناوین و اشکال مختلف آن را تحت فشار قرار داده و حتی از هر گونه فعالیت عقيدتي وسياسي در میان جامعه اهل سنت نيز منع کرده است.
وفور مستندات گذشته و حال به وضوح بر حقیقت فوق دلالت دارد و نیازی به اطاله مطلب در این مجال نیست. اما بایست نکاتی را درباره موضوع وحدت از سوی نظام تفرقه انداز ولایت فقیه به امت اسلامی و به طور خاص اهل سنت ایران متذکر شویم:
شکی در امر پرودگار هستی مبنی بر وحدت و انسجام نیست و باید همگی به " حبل خدا" چنگ زنیم و از حول آن پراکنده نشویم، اما ساز و کار شرعی وحدت چگونه است؟ بر چه اساسی بنا می شود؟ و اصولا ما امت اسلامی مامور به وحدت با چه کسانی هستیم؟
هم چنانکه مکلف به توحید خداوند تعالی در ذات، صفات و افعال او می باشیم به توحید صفوف خود نیز مکلف هستیم ، و بایست همگی دین خدا را با تمام جوانب آن به پا داشته و در آن تفرجه نجوییم، این ندایی ربانی است که همه پیامبران به آن فراخوانده شده اند. در بیان عظمت وحدت و اتحاد همان بس که خداوند ضد آن"یعنی اختلاف"را از صفات بارز مشرکان می خواند و می فرماید: ...وَلَا تَكُونُوا مِنَ الْمُشْرِكِينَ* ‏ مِنَ الَّذِينَ فَرَّقُوا دِينَهُمْ وَكَانُوا شِيَعاً كُلُّ حِزْبٍ بِمَا لَدَيْهِمْ فَرِحُونَ ‏' الروم:31و 32' : از زمره مشركان نگرديد، ‏ از آن كساني كه آئين خود را پراكنده و بخش بخش كرده‌اند و به دسته‌ها و گروههاي گوناگوني تقسيم شده‌اند . هر گروهي هم از روش و آئيني كه دارد خرسند و خوشحال است.
حال از نظامی که از اقامه دین مبین، در هر وجب از این کره زمین ناخرسند بوده و در صورت توانایی از دست اندازی و سنگ اندازی در راه آن دریغ نورزیده وهدف اصلي‌اش بسط سلطه ديكتاتوري بدعت ولايت فقيه است چگونه انسجام و هماهنگی انتظار شود! رژیمی که جز قرائت شاذ و منحرف خود از دین، در مرام خود باوری دیگر نداشته و غیر آن را در قوانین نوشته و نانوشته خود محکوم به نیستی می کند بر چه اساسی با آن وحدت صورت گیرد؟ واقعیت این است ندای ربانی پروردگار مبنی بر اتحاد و عدم تفرقه جویی در دین بر این نظام سنگین است و در تاریخ وجود خود، جز تفرقه و پراکندگی خیری عاید مسلمانان نکرده است!
حتی در صورت واقعی بودن طرح وحدت از سوی نظام " فرض محال!" ، اهل سنت بیش تر و پیش تر از آن نیازمند توحید صفوف خود می باشد و بایستی معنای وحدت را بر اساس رهنمودها وچراغ های"قرآن و سنت"و بر اساس اقامه دین عملا تطبیق دهد، و این امر ربانی را از مقام شعار و عنوان، به مرحله انجام و عمل برساند!
باری تعالی اهمیت اتحاد و وحدت را در نقیض آن معرفی کرده و به صراحت اعلام میدارد که شکست و ناکامی از آن ناشی می شود: ‏ وَأَطِيعُواْ اللّهَ وَرَسُولَهُ وَلاَ تَنَازَعُواْ فَتَفْشَلُواْ وَتَذْهَبَ رِيحُكُمْ وَاصْبِرُواْ إِنَّ اللّهَ مَعَ الصَّابِرِينَ 'الانفال: 46': ‏ و از خدا و پيغمبرش اطاعت نمائيد و 'در ميان خود اختلاف و'كشمكش مكنيد ،'كه اگر كشمكش كنيد'شکست خواهيد خورد و شكوه و هيبت شما از ميان مي‌رود'و ترس و هراسي از شما نمي‌شود' . شكيبائی كنيد كه خدا با شكيبايان است . ‏
راه روشن است و منهج صحیح از اطاعت الله و پیامبرش سرچشمه می گیرد، و نزاع و اختلاف بیراهه هایی است که نصرت و یاری را از ما می رباید و به شکست منتهی می کند پس " وَاصْبِرُواْ " : صبر کنید؛ بر فرمانهای خداوند و رسول او شکیبا بوده و از حدود تجاوز نکنید، و بر سلایق و آرای یکدیگر صبور باشید.
سرانجام ظلم و ظالم هلاکت و نابودی است اما تقصیر و کوتاهی ما در عدم استجابت ندای ربانی، سبب تداوم عمر ظالم می شود و چه بسا هزینه هایی را متحمل شویم که سالهای سال، توان جبران آن را نداشته باشیم!
طغیان و سرکشی رژیم به انتهای خود نزدیک شده است، و هر روز با بحران و مشکلات جدیدی روبه رو است اما صرفا این رخداد مایه دلگرمی نیست چرا که دریافت حقوق اهل سنت ایران"چنان که تجربه نشان داده است"در سایه هر حکومت و سیستمی با مشکلات عدیده ای روبه روست که بخشی بزرگی از آن به عدم هماهنگی و وحدت صفوف داخلی خود ما بر می گردد بنابراین بیش تر از هر زمان دیگر، به وحدت و هماهنگی نیازمندیم و قطعا با وجود اختلاف و پراکندگی، کسی نيز برای ما وزنی قائل نخواهد شد.
و در پایان کلام پروردگار هستی را یادآور می شویم که می فرماید: ‏ شَرَعَ لَكُم مِّنَ الدِّينِ مَا وَصَّى بِهِ نُوحاً وَالَّذِي أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ وَمَا وَصَّيْنَا بِهِ إِبْرَاهِيمَ وَمُوسَى وَعِيسَى أَنْ أَقِيمُوا الدِّينَ وَلَا تَتَفَرَّقُوا فِيهِ كَبُرَ عَلَى الْمُشْرِكِينَ مَا تَدْعُوهُمْ إِلَيْهِ اللَّهُ يَجْتَبِي إِلَيْهِ مَن يَشَاءُ وَيَهْدِي إِلَيْهِ مَن يُنِيبُ "الشوری: 13"
: ‏ خداوند آئيني را براي شما'مؤمنان'بيان داشته و روشن نموده است كه آن را به نوح توصيه كرده است و ما آن را به تو وحي و به ابراهيم و موسي و عيسي سفارش نموده‌ايم "به همه آنان سفارش كرده‌ايم كه"دين را پابرجا داريد و در آن تفرّقه نكنيد و اختلاف نورزيد . اين چيزي كه شما مشركان را بدان مي‌خوانيد"كه پابرجا داشتن دین و عدم تفرقه استن"بر مشركان سخت گران مي‌آيد . خداوند هر كه را بخواهد برای اين دين برمی‌گزيند و هر كه"از دشمنانگی با دين دست بكشد و"به سوی آن برگردد ، بدان رهنمودش مي‌گرداند . ‏

والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته
شيخ عبدالقادر توحيدی