نماز وسپاس

رجاء

به نام خداوند بخشنده‌ي مهربان

نماز وسپاس

دوستش در بين سخنانش به او گفت :
نگاه تند و تيزي داري. آيا ديدن اين دو مرد که دوش به دوش هم مي‌روند و چنان هم آوا شده‌اند که گويي يکي از آنها دوست دارد هر آنچه در دلش است براي ديگري بيرون بريزد و آن يکي هم آرزو مي‌کند روحش در دستانش بود تا نثار رفيقش نمايد مايه‌ي شگفتي نيست؟
-    مگر اين دو نفر کيستند؟
-    يک پدر و پسر. پدري مهربان و پسري قدرشناس، آيا رابطه‌ي بين آنها برايت شادي‌آور نيست؟
-    آري به خدا، مگر پيوندي ارزشمندتر از همدلي و همرنگي که گواه قدرداني و شکرگزاريست وجود دارد؟ مگر انسان در اين جهان بدون فاميل و همسايه و همنشين و دوست مي‌تواند زندگي کند؟ جز اينکه او اجتماعي آفريده شده است؟
-    احساس مي‌کنم به ارتباط مردم براساس دلسوزي و احترام متقابل و قبول تواناييهاي يکديگر باور محکمي داري.
-    آري.
-    اگر شخصي ارزشها را حفظ نکرد و منکر نيکي‌ها شد؟
-    مگر هر کس اندک حيا و مروّتي داشته باشد چنين کاري مي‌کند؟
-    آري، تو.
خشم وجودش را فرا گرفت و خواست به او حمله‌ور شود ولي به خود آمد و گفت: چرا؟
-    چون تو ارزش خوبيها و بخششهاي خداوند را نمي‌داني!
-    چطور؟
-    مگر خداوند بزرگوار و بخشنده نيست؟
-    آري.
-    مگر سزاوار سپاسگزاري و قدرداني نيست؟
-    آري.
-    شکر از او بايد چگونه باشد؟
اندکي تأمل کرد و به فکر فرو رفت ولي به نتيجه‌اي نرسيد.
-    نمي‌دانم!
خجالت زده سرش را پايين انداخت و گفت :
مرا راهنمايي کن تا شکرگزار نعمتهايش باشم.

-    از دو راه مي‌توان قدرداني و سپاسگزاري خود را نشان داد :
1-    از ته دل و اعماق وجودت به لطف و کرم خداوند اعتراف نمايي، نه تنها با زبانت بلکه با بر زمين نهادن پيشاني و خوار کردن خود در برابر او.
2-    پاسداري از آن همه بخشش و عطا، و به کار بستن آنها در راه صحيح طوريکه موجب رضايت خداوند باشد.
-    گفته‌هايت راست و دلنشين است، من در حضور تو با خداوند پيمان مي‌بندم که تا زنده‌ام نماز را ترک نکنم.

_________________

اللهم بک أستغیث،أصلح لی شأنی کله ولا تکلنی إلی نفسی طرفة عین